Białko w moczu fot. Adobe Stock

Neurorehabilitacja u pacjentów z afazją

Afazję definiuję się jako nabyte zaburzenie neurologiczne polegające na zaburzeniu (lub utracie zdolności) tworzenia lub rozumienia mowy. Schorzenie to występuje najczęściej jako powikłanie udaru mózgu, urazu lub rosnącego guza. Jak rehabilitować pacjentów z afazją?
/ 01.11.2010 18:37
Białko w moczu fot. Adobe Stock

W leczeniu afazji podstawową rolę odgrywa rehabilitacja neurologiczna, która umożliwia przywrócenie pacjentowi możliwości komunikacji werbalnej z otoczeniem.

Na czym polega afazja?

W półkuli dominującej człowieka znajdują się specjalne części kory mózgu (tzw. ośrodki) odpowiedzialne za rozumienie i tworzenie mowy. Dwa podstawowe ośrodki znajdują się w korze czołowej – ośrodek ruchowy Broki (odpowiedzialny za tworzenie mowy) i w korze skroniowej – ośrodek czuciowy Wernickego (rozumienie mowy).

W przypadku uszkodzenia któregoś ośrodka (lub innych struktur biorących udział w powstawaniu mowy) komunikacja jest zaburzona, przy czym objawy zależą od miejsca urazu. I tak uszkodzenie ośrodka czuciowego objawia się mową płynną z prawidłową melodią, ale z licznymi neologizmami (tak jakby pacjent płynnie mówił w obcym języku), natomiast uszkodzenie ośrodka ruchowego powoduje utratę płynności mowy, zniekształca jej melodię i cechuje się ubóstwem leksykalnym.

Afazja jest stanem, który utrudnia lub uniemożliwia choremu powrót do jego ról zawodowych i społecznych i w konsekwencji może być przyczyną wystąpienia depresji i znacznego obniżenia się komfortu życia.

Zobacz też: Na czym polega rehabilitacja neurologiczna?

Jaka jest rola terapeuty w leczeniu pacjentów z afazją?

Główny ciężar prowadzenia terapii spoczywa na wykwalifikowanym logopedzie. Terapeuta rozpoczyna pracę od szczegółowej diagnostyki. Należy zauważyć, że pacjent nie zawsze musi być świadomy występujących u niego zaburzeń mowy.

W rozmowie z pacjentem terapeuta ocenia zdolności do tworzenia i rozumienia mowy, w tym także rozumienie głosek, posługiwanie się formami gramatycznymi, zasób słownictwa, prozodię i artykulację.

Sama terapia obejmuje nie tylko diagnostykę zaburzeń i przeprowadzenie odpowiedniego zestawu ćwiczeń, ale także motywowanie pacjenta i włączanie do postępowania rehabilitacyjnego jego rodziny. Motywacja własna pacjenta i współpraca z rodziną odgrywają fundamentalną rolę w terapii.

Jakie są zasady terapii?

Program rehabilitacyjny musi być dobrany indywidualnie w zależności od stanu pacjenta, jego predyspozycji, wieku i stopnia zmotywowania. Ważne jest możliwe wczesne rozpoczęcie zajęć jeszcze na oddziale szpitalnym. W czasie terapii trudność poszczególnych zadań jest stopniowana pobudzając pacjenta do wysiłku i osiągania postępów. Terapia może być uzupełniona programami niejęzykowymi (np. muzykoterapia) i wymaga współpracy z innymi specjalistami.

Polecamy:  Na czym polega metoda biofeedback i jakie jest jej zastosowanie w neurorehabilitacji?

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!