Totalne wycięcie krtani pozbawia całkowicie głosu. Mowę po laryngektomii można odzyskać przez wykształcenie głosu przełykowego, założenie protezki wentylowej oraz zastosowanie protezy głosowej, czyli sztucznej krtani./fot. Fotolia

Kto może być dawcą narządu?

Transplantologia to dziedzina medycyna zajmująca się przeszczepianiem narządów. Aby tego typu leczenie mogło być możliwe, konieczny jest dostęp do narządów. Dla ratowania ludzkiego życia używa się narządów od osób zmarłych jak i od żywych dawców.
/ 12.01.2012 15:51
Totalne wycięcie krtani pozbawia całkowicie głosu. Mowę po laryngektomii można odzyskać przez wykształcenie głosu przełykowego, założenie protezki wentylowej oraz zastosowanie protezy głosowej, czyli sztucznej krtani./fot. Fotolia

Kto decyduje o pobraniu narządów od osoby zmarłej?

Zgodnie z polskim prawem obowiązuje zasada domniemanej zgody. Tak więc dawcą pośmiertnym może zostać każda osoba, pod warunkiem, że za życia nie wyraziła sprzeciwu na pośmiertne pobranie narządów.

Sprzeciw można wyrazić w formie wpisu w Centralnym Rejestrze Sprzeciwów, w formie pisemnej potwierdzonej własnoręcznym podpisem lub ustnie w obecności co najmniej dwóch osób. Rolą rodziny zmarłego nie jest zatem podjęcie za niego decyzji o przekazaniu narządów do transplantacji lub nie. Przyjmuje się, że krewni wypowiedzą się w imieniu zmarłego, zgodnie z jego wolą.

Warunkiem koniecznym do pobrania narządów jest rozpoznanie śmierci mózgowej, czyli trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu. Śmierć mózgową stwierdza jednomyślnie komisja złożona z trzech lekarzy specjalistów. W skład komisji, powoływanej przez kierownika zakładu opieki zdrowotnej lub osoby przez niego upoważnionej, wchodzi co najmniej jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii oraz jeden specjalista neurologii lub neurochirurgii. Lekarze wchodzący w skład komisji nie mogą brać udziału w pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów osoby zmarłej, w przypadku której dana komisja stwierdziła trwałe, nieodwracalne ustanie czynności mózgu.

Kto może zostać żywym dawcą narządu?

W przypadku nerek, płatów wątroby, szpiku kostnego i krwi można wykonać przeszczep od osoby żyjącej. Sytuacja taka ma najczęściej miejsce wśród osób spokrewnionych.  W przypadku osób innych niż spokrewnione w linii prostej, rodzeństwa, osób przysposobionych lub małżonków do pobrania transplantatu wymagana jest zgoda sądu rejonowego. Zasada ta nie dotyczy przeszczepiania szpiku i innych szybko regenerujących się tkanek.  Potencjalny dawca informowany jest o ewentualnym ryzyku związanym z zabiegiem oraz poddawany szczegółowym badaniom celem określenia zgodności immunologicznej oraz klinicznego stanu zdrowia ogólnego i stanu narządu, który ma być przedmiotem przeszczepienia.

Pobranie narządu od żywego dawcy jest jednym z nielicznych przypadków w medycynie, kiedy operacji poddawany jest zupełnie zdrowy człowiek. Darowanie cząstki siebie celem ratowania życia innej osoby jest nieocenionym darem serca żywych dawców narządów.

Polecamy: Transplantacje - podstawowe akty prawne

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (3)
/10.02.2012 11:47
adrian to huj :]
/26.01.2012 21:47
Pani Elżbieto. Co by Pani zrobiła gdyby to Pani albo komuś z Pani rodziny trzeba by było przeszczepić jakiś narząd? I wtedy też musiałby umrzeć człowiek? Obrzydliwe?? Ludzie świadomie podejmują decyzje kiedy decydują się na oddanie narządów. Proszę się zastanowić nad tym co Pani pisze.
/16.01.2012 12:41
Obrzydliwy proceder, czekać na czyjąś śmierć żeby samemu żyć, to powinno być zakazane, odkąd zaczęto to praktykować jakoś dziwnie dużo młodych ludzi znika bez śladu.