Rozróżnienie pomiędzy klasterowym a napięciowym bólem głowy nie powinno nastręczać problemów lekarzowi

Niedokrwistości hemolityczne – co to za grupa chorób?

Niedokrwistości hemolityczne są grupą chorób, których wspólną cechą jest nadmierny rozpad krwinek czerwonych i skrócenie czasu ich przeżycia. Przyczyn niedokrwistości hemolitycznych może być wiele, zarówno wrodzonych jak i nabytych. Jedne przebiegają łagodnie, inne mogą doprowadzić do stanu zagrożenia życia, stąd konieczna jest właściwa i szybka diagnoza.
/ 14.11.2010 02:02
Rozróżnienie pomiędzy klasterowym a napięciowym bólem głowy nie powinno nastręczać problemów lekarzowi

Jakie to choroby?

Wśród najważniejszych niedokrwistości hemolitycznych należy wymienić wrodzoną sferocytozę, owalocytozę, enzymopatie, niedokrwistość sierpowatokrwinkową, talasemie, niedokrwistości o podłożu immunologicznym, zakażenia oraz czynniki chemiczne i fizyczne. W obrazie klinicznym na pierwszy plan wysuwa się zażółcenie skóry i błon śluzowych, spowodowane nadmiernym uwalnianiem z rozpadłych krwinek barwnika – bilirubiny. Ponadto obserwuje się ogólne objawy towarzyszące wszystkim typom niedokrwistości, takie jak osłabienie, męczliwość, przyspieszoną czynność serca i uczucie jego kołatania, bóle głowy i trudności z koncentracją. Z reguły pacjenci dotknięci niedokrwistością hemolityczną mają powiększoną wątrobę i śledzionę.

Zobacz też: Jakie są objawy niedokrwistości?

Co widać w badaniach?

W morfologii krwi obwodowej stwierdza się obniżone stężenie hemoglobiny i ilości erytrocytów, które mogą mieć nieprawidłowy kształt. W odróżnieniu jednak od innych postaci niedokrwistości, są one prawidłowej wielkości i barwliwości (tzw. normochromiczne). W obrazie mikroskopowym szpiku obserwuje się znacznie wzmożoną produkcję krwinek czerwonych. W innych badaniach laboratoryjnych, jakie rutynowo wykonuje się przy podejrzeniu niedokrwistości hemolitycznej spodziewać się można podwyższonego stężenia bilirubiny niesprzężonej w surowicy, zwiększonej aktywności LDH (dehydrogenazy mleczanowej), zmniejszonego stężenia lub nieobecności haptoglobiny oraz zwiększenia wydalania urobilinogenu z moczem i sterkobilinogenu z kałem. Niekiedy podaje się pacjentowi erytrocyty znakowane radioaktywnym chromem, co umożliwia ocenę czasu ich przeżycia – będzie on skrócony.

W niedokrwistościach hemolitycznych o podłożu immunologicznym we krwi osoby chorej wykryć można specyficzne przeciwciała odpowiedzialne za nadmierne niszczenie erytrocytów.

Zobacz też: Z czym wie się nieprawidłowa ilość płytek krwi?

Uwaga na przełom hemolityczny!

Poważnym zagrożeniem w niedokrwistościach hemolitycznych są tzw. przełomy hemolityczne i plastyczne. Są to stany, w których dochodzi do gwałtownego rozpadu dużej ilości erytrocytów i znacznego nasilenia objawów choroby. W przełomie plastycznym dodatkowo dochodzi do zahamowania wytwarzania erytrocytów w szpiku. Czynniki wywołujące taki przełom są różnorodne, mogą to być toksyny, zakażenia i inne.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!