Riketsjoza – czym właściwie jest?

Riketsjoza – czym właściwie jest?

Riketsjozy to duża grupa chorób, wywoływanych przez wiele gatunków nietypowych bakterii przenoszonych na człowieka głównie przez owady. Do zakażenia dochodzi podczas ukłucia lub ukąszenia przez wszy, pchły, kleszcze. Możliwe jest też zakażenie przez skórę lub - wyjątkowo - przez drogi oddechowe.
/ 19.11.2010 17:13
Riketsjoza – czym właściwie jest?

Występowanie

Częstotliwość występowania danego gatunku bakterii zależy od położenia geograficznego danego regionu. Najczęściej spotykane choroby z grupy rikejstoz to:

  • dury klasyczne: epidemiczne i endemiczne – cały świat,
  • gorączka Gór Skalistych – półkula zachodnia,
  • gorączka śródziemnomorska – Europa Południowa, Afryka, Indie,
  • gorączka Q – cały świat.

Charakterystyka ogólna

Charakterystyczne dla niemal wszystkich riketsjoz jest zapalenie naczyń, z którym mogą się wiązać powikłania narządowe – zależnie od tego, które naczynia zostały objęte procesem zapalnym. W najgroźniejszych przypadkach dochodzi do zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, co może zagrażać życiu chorego.

Polecamy: Szczepienia przed orientalną podróżą

Dury wysypkowe pojawiają się nieco ponad tydzień po zakażeniu. Zwiastują je złe samopoczucie i ból głowy, mięśni i dreszcze. Po 2-3 dniach gorączka dochodzi do 40-41 stopni i utrzymuje się przez kilka dni. Skóra staje się sucha, pojawiają się na niej wybroczyny, spojówki oczu są przekrwione. Po paru dniach pojawia się drobna plamista wysypka – najpierw na tułowiu, potem także na kończynach i głowie. Stan ogólny chorego może być bardzo różny od dobrego po ciężki, wiąże się to między innym z rozwojem powikłań narządowych.

Gorączki plamiste rozwijają się w ciągu 1-3 tygodni. Dominują złe samopoczucie, bóle głowy i mięśni, gorączka, plamista wysypka. Nieco odmiennie przebiega Gorączka Q, gdyż do zakażenia dochodzi przez drogi oddechowe. Przebieg może przypominać na początku grypę, u 50% pacjentów pojawiają się zmiany w płucach. Choremu dokucza najpierw suchy, potem wilgotny kaszel oraz bóle w klatce piersiowej. W zdjęciu rentgenowskim uwidacznia się zazwyczaj pojedynczą zmianę zapalną.

Rozpoznanie i leczenie

Rozpoznanie nastręcza wiele trudności, głównie ze względu na niewielką częstość rozpowszechnienia tej choroby w naszym kraju. Niektóre laboratoria dysponują możliwością określenia poziomu przeciwciał. Z pomocą może jednak przyjść dobrze zebrany wywiad. Po wycieczkach należy dokładnie obejrzeć skórę w poszukiwaniu śladu ukąszenia. W leczeniu stosujemy długotrwale podawane antybiotyki, m.in. tetracykliny i chloramfenikol.

Polecamy: Jak rozpoznać malarię?

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!