Nazwa choroby bierze się od charakterystycznego wyglądu twarzy w wyniku nabrzmiałych ślinianek

Padaczka u dzieci – co powinieneś o niej wiedzieć?

Padaczka dość często występuję u dzieci. Nie każdy napad przypominający padaczkę musi świadczyć o chorobie. Jak odróżnić epilepsję u dziecka od popularnych drgawek gorączkowych, pourazowych lub okołoporodowych?
/ 14.04.2011 17:44
Nazwa choroby bierze się od charakterystycznego wyglądu twarzy w wyniku nabrzmiałych ślinianek

Kiedy może się pojawić?

Największa szansa na zachorowanie istnieje w pierwszym miesiącu życia. Szacuję się, że w tym wieku 6/1000 dzieci choruję na epilepsję.

Nie rzadko zdarza się nad rozpoznanie, czyli rozpoznanie u dziecka padaczki, które w rzeczywistości na nią nie choruje. Powodem tego jest podobieństwo objawów padaczki, a szczególnie drgawek, z najczęstszymi w populacji do 5 roku życia, drgawkami gorączkowymi. Przyczyną tych napadów często są związane z niedotlenieniem w okresie okołoporodowym, urazami podczas porodu czy te z wadami mózgowia.

Zobacz też: Stan padaczkowy-co to takiego?

Dlaczego zdiagnozowanie padaczki u dzieci jest takie trudne?

Diagnostyka epilepsji u dzieci jest trudna, nie tylko ze względu na podobieństwo jej objawów do np. drgawek gorączkowych, ale również na różnorodność objawów, które uzależnione są od wieku dziecka. Do najczęstszych niepadaczkowych stanów, które mogą być mylone z padaczką w wieku niemowlęcym należą: napady bezdechu, refluks żołądkowo-przełykowy, kręcz szyjny. W wieku przedszkolnym epilepsja może być rozpoznana zamiast napadu lęku i koszmarów sennych, mioklonii związanych ze snem, majaczenia gorączkowego, a w okresie przedszkolnym z kolei są to tiki, migrena, napady psychogenne, omdlenia, napady bezdechu nocnego.

Jak przebiegają napady padaczkowe u małych dzieci i co należy o nich wiedzieć?

U małych dzieci występują najczęściej napady z utratą świadomości. Są bardzo często napady małe ograniczone tylko do utraty świadomości czy też trzepotania powiek, szarpnięcia kończynami, które niejednokrotnie są mylone z innymi stanami a przez to nie dochodzi do ich rozpoznania. Atypowe napady nieświadomości występują częściej u dzieci z opóźnieniem rozwoju umysłowego. Istnienie łagodnych epilepsji w tym wieku nie obliguję do podjęcia leczenia. Często są to, bowiem stany przejściowe, które zanikają z wiekiem. Przykładem takich zespołów jest zespół Rolanda charakterystyczny dla dzieci w wieku 7-10 lat samoistnie zanikający oraz zespól Lennox-Gastaut, którego początek ma miejsce między 3-5 rokiem życia. Przebieg tego ostatniego jest jednak ciężki a rokowanie niepomyślne.

W okresie młodzieńczym charakterystyczne są padaczki miokloniczne. Rokowanie tej formy epilepsji jest dobre. U dzieci mogą niekiedy występować napady nietypowe, manifestujące się klinicznie bólami brzucha, głowy, omdleniami, napadami lęku. Postawienie wczesnego rozpoznania powinno iść w parze z szeregiem zabiegów mających na celu przygotowanie dziecka do przejścia w dorosłość bez większych ograniczeń w jego funkcjonowaniu. Istotna staję się tutaj praca zarówno specjalistów neurologii dziecięcej jak i psychologa.

Czytaj też: Ile osób choruje na padaczkę?

Co może pomóc w rozpoznaniu?

Rozpoznanie padaczki u dzieci opiera się zarówno na wywiadzie od rodziców jak i przeprowadzeniu 24 h badania EEG, wideometrii, CT. Po ustaleniu rozpoznania ważne jest dobranie odpowiednich leków, kontrola w zakresie częstości napadów i działań niepożądanych. W związku z tym konieczna jest konsultacja neurologa dziecięcego, co 6-12 miesięcy. Należy pamiętać, że u 70-80 % dzieci, u których stwierdzono padaczkę, dochodzi do ustąpienia objawów przed 10 rokiem życia.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!