choleryk fot. Adobe Stock

Choleryk - kim jest i jakie ma cechy? Jak sobie z nim radzić?

Choleryk to osoba energiczna, dynamiczna i porywcza. Łatwo ulega emocjom, często konfliktowa i bezkompromisowa. Jest dominująca i ma silne cechy przywódcze. W pracy sprawdzi się jako kierownik. W życiu prywatnym stworzy trwały związek z flegmatykiem.
Magdalena Łuków / 14.10.2020 09:20
choleryk fot. Adobe Stock

Choleryk typ osobowości, który charakteryzuje impulsywność i ekstrawertyzm. Pozostałe typy osobowości opisane przez Hipokratesa to: sangwinik, melancholik czy flegmatyk. Jak pisał Hipokrates dominującym "humorem" w jego ciele jest bowiem żółć, która musi się dość często ulewać.

Spis treści:

  1. Cechy choleryka
  2. Kto pasuje do choleryka?
  3. Jak radzić sobie z cholerykiem?

Cechy choleryka

Choleryk to z jednej strony osoba, która mogłaby być idealnym partnerem w życiu czy szefem w pracy, bo ma mnóstwo świetnych cech.

Zalety choleryka:

  • energiczny;
  • dynamiczny;
  • świetnie zorganizowany;
  • bardzo konkretny;
  • błyskawicznie podejmujący decyzje;
  • nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, nawet gdy musi płynąć pod prąd;
  • działa szybko i skutecznie, bez problemu osiąga stawiane sobie cele;
  • zaraża innych swoim optymizmem i entuzjazmem.

Słowem – choleryk w pracy to urodzony przywódca, lider. Sprawdzi się na stanowiskach związanych z zarządzaniem.

Niestety, to tylko jedna, ta lepsza strona medalu. Po drugiej stronie lustra jest bowiem niekontrolowana emocjonalność. Wszystkie emocje choleryk przeżywa tak mocno, że jest w swoich reakcjach kompletnie nieprzewidywalny. Także dla siebie samego.

Szczególnie daje się innym we znaki wtedy, gdy coś nie idzie po jego myśli. Np. chciał do kogoś się dodzwonić, a ta osoba nie odbiera. Albo zamawiał czarną herbatę, a dostał zieloną. I gdy np. sangwinik w takiej sytuacji wypije tę, którą dostał, lub spokojnie poprosi o korektę zamówienia, choleryk już będzie się ciskał i robił awanturę.

Wady choleryka:

  • dąży do celu za wszelką cenę, jak to mówią "po trupach",
  • oczekuje absolutnego posłuchu i podporządkowania,
  • chce być ceniony i podziwiany za wszystko, co robi,
  • nigdy nie przyzna się do błędu i nie przeprosi (choć wie, że przesadził i narozrabiał, tłumaczy to niekompetencją czy złą wolą innych),
  • nie słucha innych,
  • jest niecierpliwy,
  • nie dąży do kompromisu,
  • brak mu empatii,
  • nie wdaje się w bliższe interakcje z innymi, istnieje trochę poza grupą (chyba, że chce kimś pomanipulować),
  • łatwo wpada w szał,
  • może uciekać się do przemocy psychicznej, lecz także fizycznej.

Kto pasuje do choleryka?

Te z pozoru proste umiejętności najtrudniej opanować w związku, bo dla choleryka jego ego jest zawsze na pierwszym planie przed miłością. Będzie mówił o miłości i jednocześnie niszczył partnera.

Największe szanse w związkach z cholerykiem mają flegmatycy. Ludzie spokojni, których niekontrolowane ataki złości choleryka za nic nie wyprowadzą z równowagi.

Melancholik, który jest wrażliwcem, nie poradzi sobie z cholerykiem. Odchoruje związek.

Gdy naprzeciwko choleryka stanie sangwinik, to też nie wróży spokoju, bo choć sangwinik to pogodny temperament, będzie walczyć z cholerykiem o przywództwo. Najgorzej, gdy choleryk trafi na choleryka. Lepiej sobie nie wyobrażać, jakie mogą być konsekwencje takiego związku.

Jak radzić sobie z cholerykiem?

Zmienić go niestety nie można. Temperament to bowiem zespół cech, które w przeciwieństwie do osobowości (np. introwertyk, ekstrawertyk) dziedziczymy wraz z genami. Typ układu nerwowego i podstawa rozwoju osobowości, która ujawnia się już w pierwszym roku naszego życia. 

Nie ma co liczyć na to, że tak jak w przypadku człowieka z osobowością schizoidalną czy neurotyka, miłość lub przyjaźń zwyciężą na jego naturą. Nawet najbardziej ukochanej osobie będzie zadawał rany. Najlepiej byłoby więc trzymać się od niego z daleka: rozstać z partnerem, który jest cholerykiem. Zmienić pracę, w której szefem jest człowiek z osobowością choleryka. Nie zawsze jest to możliwe. Trzeba więc starać się przetrwać.

Oto krótka instrukcja obsługi choleryka:

  • Konfliktów z cholerykiem nie da się uniknąć. Trzeba więc robić swoje jak najlepiej, bo życie u boku furiata, to i tak chodzenie po polu minowym. Nie przewidzisz, kiedy staniesz na minę i doprowadzisz do wybuchu, więc nie ma co mu ustępować, bo to i tak nie zapobiegnie konfliktom.
  • Kiedy już choleryk wpadnie w szał, nie warto podejmować z nim dyskusji. Nie wolno wtedy ani przepraszać i kajać się za niepopełnione błędy, ani też negować jego zdania, bo to go rozwścieczy jeszcze bardziej. Za wszelką cenę trzeba w takich sytuacjach zachować spokój i gdy przejdzie mu atak furii, czyli mówiąc obrazowo uleje mu się porcja żółci, spokojnie przedstawić sytuację i swój punkt widzenia.
  • W dyskusjach warto zadawać mu pytania, które pokażą mu złożoność danej sytuacji i skłonią do logicznego myślenia. To typ konkretny, zadaniowy, warto więc jego energię skierować na produktywne tory, a nie ślepą furię.
  • Nie wolno zaniedbywać własnych potrzeb. Żyjąc u boku choleryka, koniecznie trzeba mieć swój świat, który będzie nas od niego oddzielał. W życiu prywatnym to rodzina, grupa odrębnych przyjaciół, odrębne hobby itp. W oficjalnych kontaktach zaś wyraźnie oddzielone życie prywatne od zawodowego. Lepiej bowiem, gdy choleryk czuje dystans do pracownika, nie ma dostępu do jego sfery prywatnej, np. nie może zadzwonić do niego o niestosownej porze, by się na nim wyżyć pod byle pretekstem lub zmusić go przyjścia do pracy w wolnym czasie. Bo jeśli nawet w przypływie dobrego humoru, pozwoli się pracownikowi spoufalić, potem tę bliskość bezlitośnie wykorzysta.
  • Mając do czynienia z cholerykiem, nie wolno izolować się od innych. Zawsze trzeba mieć wokół  grono ludzi, którzy wprawdzie nas nie obronią, ale będą nas wspierać na duchu. Manipulujący choleryk może bowiem dość szybko sprawić, że zaczniemy wątpić w siebie, w swoje umiejętności i osiągnięcia. I w konsekwencji uznać, że miał prawo nas zgnoić, skoro zaparzenie jego zdaniem dobrej herbaty, jest zadaniem ponad nasze siły. Gdy tymczasem jemu chodziło tylko o to, by pokazać, że on to robi najlepiej na świecie.

Treść artykułu pierwotnie opublikowana 23.03.2018.

Więcej o typach osobowości: Typy osobowości: flegmatyk, choleryk, sangwinik i melancholik Osobowość borderline: co to jest, przyczyny, diagnoza, leczenie

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!