O chorobie hashimoto (tarczycy) mogą świadczyć obfite miesiączki, przesuszona skóra, ciągłe zmęczenie, wysoki poziom cholesterolu. Częściej jednak schorzenie to przebiega bez objawów, dlatego bardzo trudno je rozpoznać.
WIDEO…
Co się dzieje z tarczycą
Choroba Hashimoto polega na tym, że z nieznanych przyczyn układ odpornościowy rozpoznaje tkanki tarczycy jako wrogie i je atakuje.
Powoduje to zaburzenia w wytwarzaniu hormonów i przewlekłe zapalenie tarczycy nazywane limfocytarnym.
Początkowo narząd wydziela prawidłową lub nadmierną ilość hormonów. Dopiero po wielu miesiącach lub latach choroby rozwija się niedoczynność. Jej skutki to: ciągłe zmęczenie, senność, kłopoty z koncentracją, pamięcią, zmienność nastrojów, skłonność do depresji, marznięcie, zaburzenia miesiączkowania, wypadanie włosów, zaparcia, bóle mięśni i stawów, podwyższony poziom cholesterolu, nieuzasadnione tycie.
Takie objawy powinny skłonić cię do wizyty u lekarza.
Badanie krwi
Specjalista skieruje cię na badanie poziomu TSH – hormonu przysadki mózgowej, który steruje pracą tarczycy. Sprawdza się też stężenie hormonów tarczycy: T4 (tyroksyny) i T3 (trójjodotyroniny). Jeśli osoba dorosła ma podwyższony poziom TSH przy prawidłowym lub obniżonym stężeniu T4 i T3 prawdopodobnie cierpi na chorobę Hashimoto. Żeby potwierdzić diagnozę, trzeba wykonać badanie na obecność przeciwciał tarczycowych (jeśli są, świadczy to o chorobie).
Za pomocą USG ocenia się rozmiary tarczycy, zmiany w jej strukturze, szuka guzków. Jeśli badanie wykryje guzki, zwykle robi się biopsję cienkoigłową, aby ustalić, jaki jest ich charakter.
Kontrola i leki
Jeśli we krwi są przeciwciała, ale tarczyca nie jest powiększona i pracuje prawidłowo, wystarczy systematycznie robić badania. Przy niedoczynności trzeba przyjmować leki, które wyrównują poziom hormonów tarczycy.
